رابطه من حقیقی با من غیر حقیقی و رابطه نور طبیعی با نور غیر طبیعی

در حالت خواب عمیق بدن و جهان افرینش وجود ندارند (زیرا که ) فکر در روح غرق میگردد.

بنابراین :

در حالت خواب عمیق فکر به روح میپیوندد . ( این وصال نیست ).

اما اگر در حالت بیداری فکر در روح غرق گردد

انوقت جهان افرینش و بدن وجود دارند اما فکر وجود نخواهد داشت .

قبلا دیده ایم که وقتی فکر وجود داشته باشد بدن و جهان افرینش وجود خواهند داشت.

یعنی وقتی جهان افرینش و بدن وجود داشته باشند فکر وجود خواهد داشت.

اما در اینجا "

(وقتی در حالت بیداری فکر در روح غرق باشد )

جهان افرینش و بدن وجود خواهند داشت اما فکر موجود نخواهد بود.

یعنی فکر از روح جدا شده است

و این وصال میباشد.

بدین ترتیب

فکر (من غیر حقیقی یا من نفسانی ) به روح تغییر ماهیت میدهد

و روح هر ثانیه خودی حقیقی را میبیند .

فکر (منیت یا خودی غیر حقیقی ) که اکنون به روح تبدیل یافته

خودی حقیقی را میبیند و میگوید من خدا را دیده ام یا من به شناخت خودی حقیقی رسیده ام .

بدین ترتیب

فکر (یعنی خودی غیر حقیقی منیت یا نفس ) وقتی خودش را روح نمیشناسد

(یعنی وصل نشده است) بدن و جهان را میبیند

و وقتی بشناخت روح میرسد (یعنی به روح وصل میشود) خودی حقیقی را میبیند.

بنا بر این

فکر وقتی به شناخت روح نایل میگردد

(یعنی تاریکی طبیعی که جهانی است و تجلای نور جهانی می باشد )

(انسان واصل خدا) میگردد .

و بشناخت من حقیقی میرسد.

و وقتی فکر محدود باشد انسان معمولی میباشد.

و بدین ترتیب

فکر محدود یعنی خودی محدود - اکنون نامحدود میگردد

یعنی خودی و یا من جهانی میگردد

و میگوید ( منم در همه چیز منم در همه جا و منم در همه کس) یا ( اناالحق )

بدین ترتیب

وقتی که من غیر حقیقی در کار باشد محدود است .

و من غیر حقیقی که فکرش توقف یافته باشد نامحدود میباشد.

یعنی اینکه

وقتی فکر به کار مشغول است احساس میکند که من فقط همین بدن میباشم

و وقتی از کار باز می ایستد احساس میکند که من روح یا نامحدود هستم.

اینها همه منتهی میشود به این که :

روح وقتی بکار مشغول است ( فکر ) میباشد.

و فکر وقتی بکار مشغول باشد ( بدن و جهان ) میباشد.

اکنون میتوان گفت"

نور طبیعی = من حقیقی نامحدود

تاریکی طبیعی = من غیر حقیقی نامحدود

تاریکی غیر طبیعی = من غیر حقیقی محدود

نور غیر طبیعی = بدن و عالم افرینش